bazilari bir turist gibi yasar sehri;

-gidecektir bir gün mutlaka yani. ben de aynen öyleyim iste. sanki yarin turist vizem bitiyormus gibi panige kapilip,her yeri bi solukta görmek istiyorum. kac cift dikis oldu halbuki kac.

-bazilariysa hissederek yasar ya bi sehri,iste ben ona hayranim. oturdugu yerin hikayesini bilir,en sevdigi sairin en sevdigi siirini nerde yazdigini,nerde ne icecegiini, nerde ne yemesi gerektigini... hangi sokakta hangi yazarla daha cok karsilasabilecegini.. böyle yasar bi sehri o insan. yelkovan kuslarinin anlamini bilir mesela. fok balik hikayesini de. cayi bile baska icer o var ya,ofof.

-ben kendimi ilk kategoriye koymus olsam da,cogu zaman burda "ot gibi" yasadigimi düsünüyorum. cünkü benm okudugum bütün yazarlar ölü,haliyle hicbiriyle bi sokakta karsilasma ihtimalim yok tabii. tamam simdi bunlar sana baya bi epik gelmis olabilir ama yapacagim bir sey yok,bi takim önemsedigim seyler simdi hocam napayim.

-sonra megersem benim ruhum oguz atay'inkinin kiziymis?

-Coskun kalpten ölüyor. o sirada tiyatro patronu iceri giriyor. ne oldu? gercekten öldü mü? yok canim oyun. peki simdi ne yapacagiz? ne mi yapacagiz. oyun bittigine göre seyirciyi selamlayacagiz.(neden öldü? kalpten öldü elbette. yaa kalbi mi vardi. evet kalbi oldugu icin öldü. oyunlari cok ciddiye aldigi icin öldü. ciddi olmayan baska biri hic olmazsa bayginlikla filan yetinebilirdi. coskun'un kötü huyu: her olayi büyütürdü.


-bunu okuyup sunlari yazmisim hemen altina: Ben de bir oyun yaziyorum simdi: su an ders anlatmakla mesgul olan adam bir seyler anlatiyor ve gözüne beni kestirip tüm o anlamadigim sorulari bana yöneltiyor. ben ona karsilik olarak " florasan kelinize parliyor,peki ya siz bunu biliyor musunuz?" diyorum. o da tabii hemen akabinde gülümseyerek "senin sinava girmene gerek yok,dersimden edebiyete kadar gectin" diyor. simdi ben bu oyuna bi nokta koyacagim ya,hani bitti diye. sonra her sey gercek'e dönüsecek... gercek gercekten can sikiyor,anliyorum degil mi. yani bence sirf bu yüzden ölür coskun; gercek'ten.

-'galiba hep acele ettim' bu cümlenin altini öyle bi karalamsim ki,ofof. resmen kagit asinmis vay bana.

-'Saatlerce hicbir sey yapmadan evde oturuyorum;sonra tam cikarken,evde kalsaydim bir seyler yapabilirdim gibi hissediyorum' vahlar bana.

-bazi fotograf cekebilen insanlarin eserine bakip "yok abi,bununki kesinlikle dudak tiryakiligi degil. adam cigerine kadar cekmis. fotografi. resmen cigerine,düsün" diyorum kendi kendime. bi de benimkilere bakiyorum; büeyhfs.

simdi herkes evinden kösesinden bucagindan fotolar koyuyor ya,benim neyim eksik ha diyip cekmistim gecenlerde. "oturdugu yerden is becerengiller" sülalesi varsa,müdavimiyim basta söyliyim de.

oda biraz daginik kusura bakmayacaksin tabii ki,keserim yoksa,gözünü. saka saka kesmem. hem göz kesilir mi dimi yani. eheh. o ayaklar agbimin tabii. tarih yazmama gerek kalmayacak kadar okan'da morgül varmis. masallah.ama alttakiler coh taze. yirmi dakika oldu olmadi,düsün o kadar. oynamadim bile üstünde. yani ne görd.. tamam yaa,bayadir yazmamisim ya gaza geldim galiba.

yalniz farkettiysen,kim oldugumu ne oldugumu nereden gelip nereye gittigimi hic anlatmadim sana arkadas. niye anlatayim afedersin de yani. onu demicektim,baya bi ara vermisligimden dolayi sey edecektim ama,laf oraya kalmadi. o da baska posta artik. maglum bir uykumuzun oldugunu hatirlariz,bazen. ne cok sacmaliyorum bazen,ama sen buraya kadar gelebilmissen gercekten kralsin. saka falan degil,öylesin. atlamadan ama,ta buralara kadar geldiysen resmen en sevdigim alman cikolatalarini hakediyosun. o derece. ben bile bazen yazdiklarimi tekrar okudugumda sonuna kadar sabredemezken.. sen.

saol.